Stan Roukens
Exhibition Humanoids
13-06-2026 -31-08-2026
Parelman, 80x80x170cm.
Modest, 2026, 40x40x40.
Pandora, 2025, 40x40x150.
Passion, 40x40x40cm.
Beestje, 2024, 80x80x60.
Toren, 2025, 30x30x40.
Stan Roukens – Humanoids
In deze werken ontmoeten we menselijke figuren en gestalten die zowel vertrouwd als vreemd aanvoelen. Ze dragen een gelaagde aanwezigheid in zich: een mengeling van waardigheid en kwetsbaarheid, van triomf en bescheidenheid, van verlangen en terughoudendheid. Roukens’ sculpturen lijken op wezens uit een parallelle werkelijkheid – hybride vormen die de grenzen tussen lichaam, object en symbool oprekken.
De Parelman straalt een stille, bijna mythische allure uit, als een hoeder van verborgen waarde. Pandora opent de vraag naar wat er vrijkomt wanneer we de doos van het menselijke durven openen – hoop, chaos, nieuwsgierigheid en consequenties in één gestalte. In de serie La Condition Humaine tonen Victory en Modest twee kanten van dezelfde medaille: de bloem van de overwinning naast de ingetogen bloem van bescheidenheid. Beide zijn geworteld in materie (keramiek op marmer) en toch licht, bijna etherisch.
Roukens werkt met traditionele technieken – boetseren, keramiek, steen – maar zet ze in om iets hedendaags en gelaagds te construeren. Zijn figuren voelen aan als archeologische vondsten uit onze eigen tijd: ze herinneren aan de tastbaarheid van het bestaan, de fragiliteit van identiteit en de
poëtische spanning in hoe wij ons verhouden tot de wereld om ons heen. Ze nodigen uit tot een langzame blik, een blik die zowel nabij als afstandelijk is, zowel ironisch als oprecht.
Deze openingsexpositie in Holwerd brengt humanoïden die niet zomaar kopieën van de mens zijn, maar spiegels van onze complexe, tegenstrijdige en altijd weer opnieuw te reconstrueren menselijkheid.
Biografie
Stan Roukens (1956) woont en werkt in Friesland. Hij studeerde aan de Academie Beeldende Kunsten Maastricht en vervolgde zijn opleiding aan de postacademische Jan van Eyck Academie. Zijn werk wordt gedreven door een voortdurende fascinatie voor techniek, materiaal en de manier waarop mensen zich tot hun omgeving verhouden.
In zijn vroege installaties onderzocht Roukens de esthetiek van industriële productie. Machines en technische systemen werden door hem gereconstrueerd en losgemaakt van hun oorspronkelijke functie. Door deze verschuiving kwamen aspecten als ritme, beweging, energie en tijd centraal te staan en werden ze zichtbaar als sculpturale kwaliteiten op zichzelf.
In de loop der jaren verschoof zijn aandacht van deconstructie naar reconstructie. Waar zijn eerdere werk bestaande systemen ontleedde, richt hij zich tegenwoordig op het opnieuw samenstellen van fragmenten en betekenissen. Daarbij werkt hij met uiteenlopende ambachtelijke technieken, waaronder edelsmeedwerk, keramiek, boetseren en steenbewerking. Deze traditionele werkwijzen gebruikt hij om sporen van verhalen, herinneringen en kennis opnieuw vorm te geven.
Roukens benadert zijn praktijk als een onderzoek naar wat in een snel veranderende wereld verloren dreigt te gaan. Zijn sculpturen zijn geen nostalgische verwijzingen naar het verleden, maar eigentijdse constructies waarin tastbaarheid, menselijke ervaring en vakmanschap een nieuwe plaats krijgen. Reconstructie fungeert daarbij als een methode om vanuit bestaande fragmenten nieuwe verbanden en betekenissen te laten ontstaan.
Na zijn opleiding nam Roukens deel aan diverse groepstentoonstellingen en realiseerde hij solopresentaties, onder meer in De Fabriek, Museum Het Domein en het Provinciaal Museum Hasselt. Voor zijn werk ontving hij de Pierre de Touche-prijs voor beeldhouwkunst en werd hij meerdere malen ondersteund door het Mondriaan Fonds.
Tussen 2000 en 2020 was Roukens werkzaam als productvormgever en docent op het gebied van beeldende kunst, vormgeving en technologie. In zijn huidige werken komen zijn belangstelling voor ambacht, techniek en materiële cultuur samen in sculpturen die verleden en heden met elkaar verbinden.