Gert Jan Slotboom
Exhibition Humanoids
13-06-2026 -31-08-2026
Harpy, 2023 250x65cm.
Looking down the stairs, 2025 100x200cm.
Harpy, 2023 250x65cm
GertJan Slotboom
In de openingsexpositie Humanoids presenteert Gert Jan Slotboom twee intrigerende werken: Looking Down the Stairs (2025) en Harpy (2023).
Slotboom, afkomstig uit Wageningen en werkzaam in het Friese IJlst, is een schilder die de menselijke figuur tot in het diepst van haar kwetsbaarheid en intensiteit onderzoekt. Zijn werk balanceert op de rand van het herkenbare en het verontrustende. Hij toont lichamen en wezens die tegelijk vertrouwd en vervreemdend zijn — als echo’s van ons eigen bestaan in een wereld vol tegenstrijdigheden.
In Looking Down the Stairs kijkt de beschouwer mee over een trap naar beneden, een moment van aarzeling of fascinatie, waarin licht en duisternis, hoogte en diepte in een geladen spanning samenkomen. Het werk roept vragen op over wat we zien, wat we durven te zien, en wat zich aan het zicht onttrekt.
Harpy brengt een mythisch wezen tot leven: half vrouw, half roofvogel, een krachtige, ongemakkelijke aanwezigheid die schoonheid en dreiging in zich verenigt. Het schilderij belichaamt een rauwe, bijna archaïsche vitaliteit die tegelijk hedendaags en tijdloos aanvoelt.
Slotbooms schilderijen ademen een intense betrokkenheid met de menselijke conditie. Ze laten ons kijken naar figuren die niet helemaal van deze wereld lijken, maar juist daarom des te scherper onze eigen tijd, onze verlangens en onze ongemakken weerspiegelen — vanuit een persoonlijke, soms afgelegen gevoelswereld.
Met deze twee werken opent de galerie een dialoog over het menselijke in al zijn gelaagdheid: fragiel, hybride en onontkoombaar aanwezig.
Biografie
Gert Jan Slotboom (Wageningen, 1957) studeerde in 1983 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Hij woont en werkt in IJlst en heeft in de loop van decennia een krachtig, consistent schilderoeuvre opgebouwd.
Hij werkt graag in series en kijkt als een verwonderde buitenstaander naar de wereld. Zijn schilderijen ademen een bijzondere spanning: ze zijn tegelijk desolaat en mooi, eenzaam en intens, beklemmend en toch merkwaardig behaaglijk.
Zijn imposante bruggen en kerkinterieurs schildert hij met de verwondering van een kind dat overdonderd wordt door de grootheid van de volwassen wereld. De leegstaande kassen waarin hij als jongen speelde, roept hij op als plekken van unheimische melancholie.
Vooral in zijn laatste tien jaar heeft hij met de serie Ecce Homo (Zie de mens) veel indruk gemaakt. In deze levensgrote portretten toont hij de mens in al zijn naakte kwetsbaarheid: rauw, zonder opsmuk, met krachtige penseelstreken en een sober kleurgebruik. De confrontatie is soms ongemakkelijk. Als kijker voel je je tegelijk voyeur en medemens – beschaamd en geraakt, en vaak herken je iets van jezelf in die eenzame, sterfelijke gestalten.
Slotbooms werk raakt aan universele thema’s als eenzaamheid, kwetsbaarheid en de onbarmhartige schoonheid van het bestaan, steeds geschilderd met oprechte betrokkenheid en een scherp oog voor detail.
CV