HUMANOIDS

De menselijke figuur behoort tot de oudste onderwerpen in de kunst. Toch lijkt zij vandaag minder vanzelfsprekend dan ooit.

Technologische ontwikkelingen, ecologische veranderingen en verschuivende ideeën over identiteit en gemeenschap stellen nieuwe vragen over wat het betekent om mens te zijn. In Humanoids wordt de menselijke figuur daarom niet opgevat als een vast gegeven, maar als iets dat voortdurend wordt gevormd, bevraagd en opnieuw verbeeld.

De kunstenaars in deze tentoonstelling tonen uiteenlopende verschijningsvormen van het menselijke. Bij Cindy Sprokel versmelt de mens met dierlijke kenmerken. Ferenc Erdok plaatst het lichaam in digitale en virtuele werelden. Maaike Meindertsma onderzoekt de aanwezigheid en afwezigheid van het lichaam zelf. Stan Roukens benadert de mens als een cultureel construct dat voortdurend wordt gereconstrueerd. In het werk van Douwe Elias, Wouter Berns, Fred Landsman, Joyce Eijkhout, Roos Vink en Rolina Nell verschijnt de figuur als herinnering, archetype, personage, spiegel of projectie.

Gezamenlijk laten deze kunstenaars zien dat het menselijke geen vastomlijnde categorie is, maar een dynamisch veld van relaties en betekenissen. Hun werk beweegt zich tussen natuur en cultuur, tussen het lichamelijke en het imaginaire, tussen het persoonlijke en het collectieve.

De humanoïde is hier geen wezen uit een verre toekomst. Het is een beeld van een mens die leeft in een tijd van transformatie.

Juist daarom vormt Humanoids een passend vertrekpunt voor Postpartum. De tentoonstelling onderzoekt hoe kunstenaars nieuwe beelden ontwikkelen voor een wereld waarin oude zekerheden verdwijnen en nieuwe vormen van betekenis nog in wording zijn.